Manchester by the Sea

15 t/m 23 maart 2018
aanvang:

 

(Recensie)

 

Oscarkandidaat Manchester by the Sea begint als traditioneel rouwdrama, maar scheurt alle bijbehorende verwachtingen aan stukken. Regisseur Lonergan bespaart niet op de somberte, maar zelden viel er zo veel te lachen in een loodzwaar drama.

 

Hij repareert je toilet, ramp of kraan. Zonder plichtplegingen, ongevoelig voor sociale codes. Klusjesman Lee uit de buitenwijk van Boston. Een solitaire, mechanische man. Vrouwen die hem aanspreken, 's avonds aan de bar, keert hij de rug toe. Mannen die hem aankijken, kunnen een klap krijgen. Mannen die hem niet aankijken ook. De introductie van het hoofdpersonage in Manchester by the Sea roept terstond een lading vragen op: is Lee's zonderling afgestompte gemoed aangeboren of zelf gecreëerd? Casey Affleck lijkt geboren voor de rol, met die licht hese stem en dat uitgestreken gelaat, een acteur die zoveel bekwamer is, en moeilijker te lezen, dan zijn beroemde broer Ben.

 

Een telefoontje zet het drama van de Amerikaanse scenarist en regisseur Kenneth Lonergan in beweging: het is mis met Lee's oudere broer, een hartkwaal. Eenmaal in het ziekenhuis, als de arts het overlijden meldt, neemt Lee dat nieuws in ontvangst als een weerbericht: o ja, oké. Verrassing: broer Joe (Kyle Chandler) heeft laten vastleggen dat Lee de voogd moet worden van zijn tienerzoon. En Lee is daar zoveel is duidelijk niet de meest geschikte persoon voor. Hij wil ook helemaal niet terug naar dat kustplaatsje Manchester uit de filmtitel, waar hij en zijn broer vandaan komen en zijn (kwalijke?) reputatie resteert: is dat dé Lee?

 

Zo begint cineast Lonergan zijn derde speelfilm Manchester by the Sea, met wat kenmerken van een traditioneel Amerikaans rouwdrama. In zo'n film zou die plotse zorgplicht ertoe leiden dat Lee uit zijn schulp kruipt, en misschien gloort er dan ook nog nieuwe liefde, in de vorm van een schooljuf of zo. Maar Manchester by the Sea scheurt zulke verwachtingen uiteen door het gewicht van de film minstens zoveel in het verleden te leggen. In precies dezelfde kraakheldere stijl gefilmde flashbacks hele scènes sluiten optisch naadloos aan bij het nu. Ze kantelen de film; de kijker komt almaar meer te weten over het formaat schaduw en schuld dat over deze levens hangt. Vrij naar Tonio: wat kapot is, blijft kapot.

 

Bor Beekman, De Volkskrant




FILMLIGA HEILOO

Stichting Filmliga Heiloo vertoont filmhuis films voor de leden, 10 films per jaar op 8 avonden achter elkaar in Theater De Beun.
Meer info ›
 



Realisatie: Muismedia | Design: Kaandorp Communicatie